بیا پایین ستاره ی فراموش شده ، 

جای تو دیگر کنار ماه نیست.

 این جا به عادت دوری

از سال ها پیش ، بخت های بسته را باز می کنیم.

بگو آن دور افتاده ترین درد روزگارمان هم بیاید.

(..')/♥ ♥('..)
.\♥/. = .\█/.
_| |_ ♥ _||_
.......

یکی از بزرگترین لذت های زندگی من، خوردن یه لیوان بزرگ نسکافه داغه! اون هم توی صبح پاییز... وقتی همه ی تنت از خنکای هوا کرخت شده... تو می تونی تا چند دقیقه به رقص سفید بخار روی لیوانت خیره بشی و دست هات رو از گرمی لیوان گرم کنی و هی توی دلت بگی: چه کیفی داره!... . آره!

زمستان در راه است و من هنوز هیچ چیز نشده، پاهایم یخ می کنند و من احساس می کنم که تمام تنم توی برف گیر کرده است... تنم یخ کرده از سرمایی که هنوز نیامده اما....

هنوزم منتظر هستم دستای تو گرمم کنه...

یواشکی نیا... یواشکی نرو...

اینجا مجهز شده

یک روز می بوسمت! فوقش خدا مرا می برد جهنم !فوقش می شوم ابلیس!
آنوقت تو هم به خاطر این که یک « ابلیس » تو را بوسیده ، جهنمی می شوی!
جهنم که آمدی ، من آن جا پیدایت می کنم و از لج خدا هر روز می بوسمت!
وای خدا ! چه صفایی پیدا می کند جهنم…!

یک روز می بوسمت! پنهان کردن هم ندارد. مثل احساسات تو نیست
که مخفی شان می کنی، یا مثل خواب دیشب من که نباید تعبیر شود ، مثل
نجابت چشمهای تو است ، وقتی که توی سیاهی چشمهای من عریان می شوند.
عریانی اش پوشاندنی نیست ، پنهان نمی شود…

یک روز می بوسمت! یکی از همین روزهایی که می خندانمت ، یکی از
همین خنده های تو را ناتمام می کنم: می بوسمت! و بعد ، تو
احتمالا سرخ می شوی ، و من هم که پیش تو همیشه سرخم…

یک روز می بوسمت! یک روز که باران می بارد ، یک روز که چترمان
دو نفره شده ، یک روز که همه جا حسابی خیس است ، یک روز که گونه
هایت از سرما سرخ سرخ ، آرام تر از هر چه تصورش را کنی ، آهسته ،
می بوسمت…

یک روز می بوسمت! هر چه پیش آید خوش آید! حوصله ی حساب و کتاب
کردن هم ندارم! دلم ترسیده ، که مبادا از فردا دیگر « عشق من »
نباشی. آخر ، عشق چهار حرفی کلاس اول من ، حالا آن قدر دوست
داشتنی شده که برای خیلی ها چهار حرف که سهل است ،هزار هزار حرف
باشد. به قول شاعر: عشق کلاس اول ، تنها چهار حرف است ، اما
کلاس آخر ، عشق هزار حرف است…

یک روز می بوسمت! فوقش خدا مرا می برد جهنم !فوقش می شوم ابلیس!
آنوقت تو هم به خاطر این که یک « ابلیس » تو را بوسیده ، جهنمی می شوی!
جهنم که آمدی ، من آن جا پیدایت می کنم و از لج خدا هر روز می بوسمت!
وای خدا ! چه صفایی پیدا می کند جهنم…!

یک روز می بوسمت! می خندم و می بوسمت!
گریه می کنم و می بوسمت!
یک روز می آید که از آن روز به بعد ، من هر روز می بوسمت!
لبهایم را می گذارم روی گونه هایت ، و بعد هر چه بادا باد: می بوسمت!
تو احتمالا سرخ می شوی ، و من هم که پیش تو همیشه سرخم...

تو
رنگ می دهی
به لباسی که می پوشی

بو می دهی
به عطری که می زنی

معنا می دهی
به کلمه های بی ربطی
که شعرهای من می شوند…

    

 گوش کن.
                           جاده صدا می زند از دور قدمهای تو را.

 چشم تو زینت تاریکی نیست.

 پلکها را بتکان. کفش به پا کن و بیا.

  وبیا تا جایی

                          که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد.

 و زمان روی کلوخی بنشیند با تو.

 و مزامیر شب اندام تو را
                          مثل یک قطعهء اواز به خود جذب کند.


 پارسایی است در انجا که تو را خواهد گفت:
                   بهترین چیز رسیدن به نگاهیست که از حادثهء عشق تر است.

 

 

وقتي که نيستي عبور قرن ها را احساس ميکنم

دلم براي تمام کوه هاي نهان دنيا ميسوزد

و هر لحظه دلم تو را فرياد مي کند

وقتي که نيستي هيچ کس نيست

و من تنها و دلگير منتظر پايان دنيا هستم و مينشينم